Porady

Wykład Porady

Wykład

W środę 01 czerwca 2016, o godz. 18:00 odbędą się zajęcia teoretyczne z żywienia i suplementacji, oraz socjalizacja, wychowanie i szkolenie szczeniąt.

Zapraszamy serdecznie na wykład teoretyczny dedykowany właścicielom szczeniąt na kurs "Psie przedszkole" oraz psów powyżej 6 mies. życia, które szkolą się "z zakresu ogólnego posłuszeństwa".
 
Tematyka zajęć to żywienie i suplementacja oraz socjalizacja, wychowanie i szkolenie szczeniąt.
 
 
Termin wykładu: 01 czerwca 2016r.
Godzina: 18:00
Czas trwania: 1,5h wykładu + dyskusja 
Miejsce: Uniwersytet Rolniczy, 
Wydział Hodowli i Biologii Zwierząt, Katedra Żywienia i Dietetyki Zwierząt 
Al. Mickiewicza 24/28, 30-059 Kraków
Prowadzący: 
dr inż. Olga Lasek 
mgr inż. Justyna Wnuk
31 V 16
Algi morskie w żywieniu psów Porady

Algi morskie w żywieniu psów

O tym dlaczego warto wprowadzić algi morskie do żywienia naszego psa 

Algi to inaczej glony, wodorosty - rośliny, które zamieszkują oceany i morza. Absorbują wiele światła słonecznego, ponieważ rozwijają się w morskich głębinach, gdzie dostęp promieni świetlnych jest znacznie ograniczony. Dzięki temu wykształciły zdolność przekształcania go na życiodajne składniki. Same w sobie mają niezwykle wartościowy skład. Zawierają szereg minerałów i witamin, aminokwasów oraz substancji odżywczych. Popularna systematyka dzieli je na algi ramienicowe, brunatnice, zielenice właściwe, morskie rośliny kwitnące oraz krasnorosty. Kolor alg jest uzależniony od rodzaju pochłanianego światła - im głębiej tym jest on ciemniejszy. Trudno dywagować, który rodzaj alg jest najlepszy. Każdy jest zupełnie inny, zawiera różne składniki. Dzięki temu najwartościowsze dla organizmu jest stosowanie w diecie mieszanek z różnych rodzajów wodorostów, unikanie monodiety.

 
Bogaty skład alg ma niebagatelne przełożenie na ich ogólnoustrojowe działanie. Stosowanie alg w żywieniu psów ma wszechstronny, korzystny wpływ na poszczególne układy - pokarmowy, kostny, moczowy, krwionośny oraz skórę i powłoki ciała. U zdrowych psów używanie ich jako suplementu diety wpływa na jakość okrywy włosowej, poprawia wybarwienie włosa i pigment, zawierają w swym składzie B-karoten oraz kwasy Omega-6. Jest to szczególnie pożądane u psów wystawowych, których włos powinien być utrzymany w doskonałej kondycji, niezależnie od pory roku. U psów chorych, ze skłonnościami do alergii pokarmowej oraz skórnej łagodzi ich objawy. Poleca się także ich stosowanie w diecie chorych na zwyrodnienia stawów lub cierpiących na dysplazję stawów biodrowych, łokciowych itp. Właściwie mają tak globalne działanie, że w pewnym sensie można zastąpić ich stosowaniem niektóre oleje oraz preparaty karotenowe i wspomagające immunologię organizmu. Dodatkowo przejawiają właściwości antyoksydacyjne znacznie opóźniając fizjologiczne oznaki starzenia się organizmu. Tak nietuzinkowe spectrum działania dedykuje stosowanie alg w żywieniu każdego psa. Właściwie jedyną grupą psów u której należy ostrożnie wprowadzać algi do diety i skonsultować to z specjalistą zajmującym się żywieniem lub lekarzem weterynarii posiadającym wiedzę n.t. diet psów są psy, które cierpią na nadczynność tarczycy. Wówczas nadmiar jodu jest zdecydowanie przeciwwskazany, a algi stanowią jego dobre źródło.
 
W jaki sposób praktycznie stosować algi? Właściwie można podawać je bez przerwy. Jednakże obserwuje się ich lepsze działanie, kiedy organizm psa nie jest przyzwyczajony do ich ciągłej obecności w diecie. Wtedy szczególnie łatwo zaobserwować diametralne zmiany choćby w jakości okrywy włosowej. Szczególnie w okresie intensywnej wymiany włosa (linienia) warto wzbogacić codziennie posiłki o nie. Przykładowo algi firmy Wolfsblut (100% mieszanki alg i wodorostów) mają postać proszku. Podaje się je co 12 h jako dodatek do karmy, w ilości ok. 1 łyżeczki "do herbaty" przypadającej na 25 kg masy ciała psa. Podanie jako dodatku do karmy zwiększa ich spożycie, ponieważ zwykle są niechętnie zjadane. Nie ma przeciw wskazań do używania ich w diecie szczeniąt. Dieta psów sportowych (szczególnie w okresie intensywnego treningu) powinna być wzbogacona o algi. Wpływają one pozytywnie na regeneracje tkanek i rozbudowę mięśni. Reasumując algi są doskonałym uzupełnieniem diety o szerokim spectrum działania.
 
Justyna Wnuk
08 IX 13
Żywienie przed zawodami Porady

Żywienie przed zawodami

Co powinniśmy wiedzieć o żywieniu psa w okresie wzmożonych treningów przed zawodami IPO 

Żywienie psa sportowego w okresie intensywnego treningu przed zawodami IPO

Zwykle najważniejsze starty w życiu psa przypadają na jego 3-7 rok życia. Jest on wtedy zwierzęciem dorosłym o zakończonym rozwoju układu kostnego. W szkoleniu IPO (względem innych dyscyplin) treningi psa są bardzo krótkie. Pojedynczy trening trwa kilkanaście minut. W ostatnich tygodniach przed startem pies musi trenować wszystkie 3 konkurencje. Oprócz nauczenia psa wykonywania poszczególnych ćwiczeń, jego organizm musi pozostać w należytej kondycji. Z tego względu oprócz samych treningów pies powinien biegać z przewodnikiem, przy rowerze, rolkach lub pływać. Szczególnie ostatnia forma aktywności jest polecana dla psich sportowców, ponieważ nadmiernie nie obciąża układu kostnego psa, a buduje masę mięśniową. Od kilku lat w Polsce coraz większym zainteresowaniem cieszą się bieżnie – sucha oraz wodna. Sucha bieżnia, w przeciwieństwie do biegania w naturalnych warunkach, uniemożliwia wykonywanie gwałtownych zwrotów, zrywów i poruszanie się po nie równej lub twardej nawierzchni. Wymusza od psa jednostajne tempo. W wersji wodnej naturalny opór jest dodatkowym utrudnieniem dla psa, ale szczególnie w miesiącach letnich to bezpieczna forma aktywności. 

Zdarza się, że w czasie zawodów pies jest zmuszony wykonać cały program w wysokiej temperaturze pracując na nasłonecznionym placu. Najczęściej start jest rozłożony na dwa dni, a przed nim organizator umożliwia wykonanie oficjalnego treningu. 

Zapotrzebowanie energetyczne psa pracującego jest większe o około 1,5 – 2,5 wartości zapotrzebowania bytowego. Dodatkowo, jeśli pies pracuje w zimie to jego zapotrzebowanie energetyczne zwiększa się jeszcze o minimum 50%. Karmy dla psów intensywnie trenujących są bogate w tłuszcze, białko i węglowodany stanowiące źródło energii. Tego typu produkty muszą być wysoko strawne i łatwo przyswajalne, a przy tym nie mogą mieć zbyt dużej objętości. Podawanie psu sportowemu karmy dedykowanej dla psów o normalnym zapotrzebowaniu energetycznym, ale w zwiększonej ilości stanowi znaczne obciążenie dla układu pokarmowego zwierzęcia i jest błędem. Skrobia jest składnikiem, który ma za zadanie utrzymanie rezerwy glikogenu w mięśniach, a także w wątrobie. Ze względu na to, że pies zwykle trenuje na czczo warto podawać mu przed treningiem wysokoenergetyczne przekąski, które dają mu energię, a zatem siłę do pracy, ale nie obciążają układu pokarmowego. W zależności od przyjętej metodyki treningu pies w tak intensywnym treningu może zjadać dużą ilość pokarmu w formie nagród podawanych przez przewodnika, co należy uwzględnić w obliczaniu dawki pokarmowej psa. Nie należy dopuszczać do tego, by zwierzę dostawało jedzenie w ilości zbyt dużej, niż ta, która ma na celu pokrycie jego dziennego zapotrzebowania energetycznego. Może doprowadzić to do otyłości, która jest przyczyną wielu chorób i dodatkowych obciążeń układu kostnego. Przy tym mankamentem ciężkiej pracy psa jest powstający stres, ze względu na intensywne treningi, a także częste zmiany otoczenia związane z licznymi wyjazdami na treningi, weekendy szkoleniowe, obozy treningowe i seminaria. W fazie bardzo intensywnego treningu zapotrzebowanie energetyczne psa może w skrajnych przypadkach zwiększyć się nawet dziesięciokrotnie, jak w wypadku psów zaprzęgowych. Przeciętne zapotrzebowanie psa rasy Syberian husky o wadze ok. 25kg to 1 200 kcal, a w czasie bardzo intensywnych treningów w zimie, przy minusowej temperaturze może zwiększyć się niespełna dziesięciokrotnie. Wg wytycznych Canine and Feline Clinical Nutrition (Canine Athlete) zapotrzebowanie energetyczne pochodzące z białka utrzymuje się na względnie stałym poziomie (20 – 25% energii, czyli 22-34% białka w suchej masie).

Justyna Wnuk

07 VIII 13
Żywienie Porady

Żywienie

Żywienie psów sportowych w okresie treningu

Praca inżynierska "Żywienie psów sportowych w okresie treningu" autorstwa Justyny Wnuk pod kierunkiem dr inż. Olgi Lasek. 

 

"Celem pracy było przedstawienie specyfiki żywienia psa w czasie treningu przygotowującego do zawodów sportowych IPO. Szkolenie sportowe jest diametralnie różne od szkolenia użytkowego, więc pies jest poddawany innym obciążeniom. Pies sportowy, w czasie treningu musi być żywiony w taki sposób, aby było zaspokojone jego zapotrzebowanie energetyczne, uzależnione od okresu życia oraz treningu, w którym aktualnie się znajduje. Wskazane jest stosowanie suplementów, mających za zadanie pomóc w ochronie układu ruchu oraz przewodu pokarmowego psa. W zależności od decyzji przewodnika pies może być karmiony dietą domową, karmą komercyjną bądź BARF`em. W treningu sportowym, w formie nagrody stosuje się karmę. Współcześnie jest dostępnych wiele różnorodnych smakołyków, którymi można nagradzać psa. Sposób żywienia oraz nagradzania musi być dostosowany do indywidualnej metodyki treningu oraz dyscypliny, którą uprawia przewodnik wraz z konkretnym psem." 

Żywienie psów sportowych w okresie treningu - pobierz

27 VII 13
Posłuszeństwo - nie tylko na co dzień! Porady

Posłuszeństwo - nie tylko na co dzień!

Przygoda z psim sportem zwykle zaczyna się właśnie od posłuszeństwa

Posłuszeństwo – nie tylko na co dzień!


  Przygoda z psim sportem zwykle zaczyna się właśnie od posłuszeństwa. Większość osób, które rozpoczynają szkolenie sprowadza na nie problem. Do klasycznych i najbardziej popularnych należy:  ciągnięcie przez psa na smyczy w czasie chodzenia na spacery, brak reakcji na przywołanie oraz skakanie podczas przywitania. Do rzadszych, chociaż też popularnych, należy agresja w stosunku do innych psów. Wielu ludzi ma problem z  komunikacją z własnym psem – brak umiejętności czytania sygnałów wysyłanych przez niego, nieumiejętność nagradzania i motywowania zwierzęcia, nieprawidłowy sposób głaskania i zabawy,  niewłaściwie stosowane korekty (w czasie próby eliminacji niepożądanych zachowań). Wszystko to prowadzi do niepotrzebnego chaosu i zamętu w relacjach z czworonożnym towarzyszem. 

Etologia takich nieporozumień, czasem nie jest związana tylko z brakiem umiejętności w kontaktach z własnym psem, ale często bierze się z niewłaściwego dobrania psa do prowadzonego stylu życia. Tu doskonałym przykładem jest powszechnie kupowany przez rodziny z małymi dziećmi (często już przed zakupem psa cierpiące na wystarczający deficyt czasu), pozornie uroczy labrador lub golden retreiver, który ma być niekłopotliwym uwieńczeniem sielankowego obrazu rodziny z pięknym i wesołym psem u boku. Wiele osób, nie zdaje sobie sprawy z tego, że każdy retriver jest fantastycznym kompanem ale także typowym psem myśliwskim, o dużym temperamencie, który na co dzień potrzebuje dużej dawki ruchu i zajęcia. Typowy przedstawiciel swej rasy do flegmatyków nie należy, ale za to świetnie sprawdzi się w psich sportach.

  Szkolenie z zakresu posłuszeństwa, to nie tylko nauka wykonywania określonych poleceń, która ma zastosowanie w czasie wspólnego życia z psem. Oprócz nauki podstaw, związanych z funkcjonowaniem w normalnym otoczeniu, takich jak chodzenie przy nodze na luźnej smyczy, bez niej, przywołania w czasie spacerów, zostawanie w określonej pozycji czy przynoszenie piłeczki w czasie zabawy, to posłuszeństwo jest też dyscypliną sportu. Zwykle pierwszy pies, z którym rozpoczyna się treningi jest zupełnie przypadkowy i mniej lub bardziej do tego się nadaje – przewodnik trenuje z tym zwierzęciem, które aktualnie ma. Dopiero następne zwierzę najczęściej jest specjalnie wybrane pod kątem określonej dyscypliny sportu, którą właściciel  planuje uprawiać (do posłuszeństwa nadaje się pies każdej rasy, który posiada predysponujące go do tego skłonności fizyczne oraz psychiczne – szybkość, skoczność, dynamikę, popęd aportu, chęć jedzenia itp.). Bardzo dużo psów startujących w posłuszeństwie to przedstawiciele takich ras jak border collie, owczarek australijski, owczarek belgijski (we wszystkich odmianach, ze szczególnym ukłonem w stronę malinois), retreiver, owczarek niemiecki. Jednak na zawodach (np. Obedience klasa „0”) widuje się przeróżne psy, włącznie z ciężkimi molosami. Myśląc o startach należy pamiętać , żeby treningi zacząć pod okiem osoby doświadczonej, która ma uprawnienia instruktorskie Związku Kynologicznego lub jest czynnym zawodnikiem – zna trendy panujące w danej dyscyplinie i potrafi nie tylko pracować z psem, ale przede wszystkim umiejętnie korygować błędy przewodnika jako trener. Paradoksem jest prowadzenie zajęć przez osoby, które nigdy w swoim życiu nie przygotowały żadnego psa do egzaminu wg regulaminów zatwierdzonych przez Główną Komisję Szkolenia Psów (ZKwP), nie startowały w zawodach, bądź ich doświadczenie ogranicza się do epizodycznych startów z jednym psem w najniższych klasach. Niestety jest to niezwykle popularne. 

Poszczególne kraje posiadają wewnętrzne regulaminy posłuszeństwa sportowego oraz regulaminy międzynarodowe, wg których odbywają się Mistrzostwa Świata. Same zawody mogą mieć różną rangę, lecz na terenie danego kraju najważniejsze są jego Mistrzostwa (np. Mistrzostwa Polski).  

  Mistrzostwa Polski są jedyną imprezą , na której nie ma możliwości startów z psem nie posiadającym rodowodu bądź wnętrem (tu w zależności od dyscypliny psiego sportu). W przypadku pozostałych imprez nie ma to znaczenia. Ważne jest to, żeby jego przewodnik był członkiem Związku Kynologicznego oraz posiadał zapłaconą składkę członkowską za dany rok. 

  W Polsce mamy dwie możliwości trenowania posłuszeństwa – PT oraz Obedience. Pies Towarzyszący to regulamin podzielony na 3 stopnie trudności – PT1, będące tylko egzaminem, PT2 i PT3 – wg których to rozgrywane są zawody. Drugą możliwością jest Obedience, które z założenia jest  dyscypliną dostępną dla wszystkich a sędzia zobligowany jest do oceny pracy psa z uwzględnieniem predyspozycji rasy (przywołanie „szybkie jak na cane corso” czy „zbyt wolne jak na malinois”). Ponadto nie wymaga zbyt wielu atrybutów potrzebnych do treningu (nie ma konieczności korzystania z całego szeregu sprzętu, jak w przypadku np agility, gdzie bez dostępu do toru treningi nie mają sensu). Podział klas jest zależny od stopnia zaawansowania psa – począwszy od klasy „0”, skończywszy na klasie mistrzowskiej – Obedience 3.  We wszystkich regulaminach oceniana jest nie tylko poprawność i zgodność z regulaminem prezentowanych ćwiczeń, ale także ogólny obraz pracy psa i sposób jej wykonania. 

  Każdy z psów startujących lub zdających egzaminy musi posiadać  książeczkę startową (książeczkę wyszkolenia psa), która jest tak samo ważnym dokumentem jak jego rodowód. Każdorazowo potwierdzany jest w niej udział psa w danej imprezie, wraz z datą oraz pieczątką sędziego. 

  Dzięki rozwojowi psiego sportu, szkolenie z zakresu posłuszeństwa jest nie tylko nieodzownym elementem wspólnego życia z psem, lecz także fantastycznym sposobem na wspólne spędzanie czasu i wciągającym hobby. 

 

Jacek Lewkowicz

Międzynarodowy sędzia prób pracy i Obedience 

Pozorant licencjonowany

Członek Zarządu ZK/oddział Kraków

Instruktor szkolenia psów ZKwP

Instruktor Obedience

Właściciel szkoły tresury psów „HITT DOG”

22 VII 13
Siła czy wytrzymałość? Porady

Siła czy wytrzymałość?

Nasza specjalistka wyjaśnia różnice pomiędzy treningiem siłowym i wytrzymałościowym. Zapraszamy do lektury. 

Trening wytrzymałościowy a trening siłowo - sprawnościowy. Czym się różnią?

Jako zoofizjoterapeutka oraz osoba, która układa treningi swoim pacjentom często spotykam sie z pytaniami czym różnią sie w zasadzie treningi wytrzymałościowe od siłowo-szybkościowych.

Różnica ta jest ogromna. Treningi wytrzymałościowe cechują serie ćwiczeń trwające nie dłużej niż 2-4 min i są one wykonywane z intensywnością mniejsza lub równą 90% maksymalnej wartości poboru tlenu. Ten rodzaj treningu polega na wolniejszym kroku  i treningach na dłuższych trasach. 

Natomiast serie treningów siłowo - sprawnościowych trwają poniżej 2 minut, ale wykonywane sa z maksymalna lub powyzej maksymalnej intensywności.W trakcie tego treningu  należy wykonywać krótkie, powtarzane często epizody galopu naprzemiennie z  przerwami na  odpoczynek które powinny trwać do wyrównania tętna i oddechu. Początkowy dystans jednego cyklu nie wynosi więcej niż 500 m. Następnie przerwy przybierają formę truchtu, a nie całkowitego zatrzymania.

 Dodatkowo na sposób w jaki zwierze odpowiada na treningi ma również ogromny wpływ typ włókien mięśniowych. Możemy je podzielić na:

  • Typ I – wolnokurczliwe włókna, odporne na zmęczenie, maja jednak małą sile skurczu, wykorzystują metabolizm tlenowy.
  • Typ II szybkokurczliwe- dzielimy go na typ:
      • Typ IIa- oksydacyjny, Wykorzystujący metabolizm tlenowy I beztlenowy;  
      • Typ II Dog –glikolityczny wykorzystujący podczas wysiłku metabolizm beztlenowy.

Stosunek włókien typu I i typu II jest genetycznie uwarunkowany. I tak np.  psy które są hodowane do biegów sprinterskich np: charty angielskie mają większy udział włókien typu II, natomiast rasy hodowane jako psy o dużej wytrzymałości np: foxhound amerykanski, mają większy procentowy udział włókien typu I w czasie wysiłku.

Znając genetyczne uwarunkowania danej rasy oraz cel treningów mogę dobrać indywidualnie dopasowany trening dla kazdego zwierzęcia.

Zmiany metaboliczne jakie zachodzą w organizmie w czasie treningu zależą od jego intensywności, czasu trwania, częstotliwości  oraz rodzaju wykorzystywanych podczas treningu ćwiczeń. 

Każdy program treningów powinien uwzględniać wszystkie wyżej wymienione zasady. Gwarantuje to prawidłową adaptacje układów I organów zwierzęcia  w czasie ćwiczeń.

Reasumując. Jeśli celem naszych treningów jest zwiększenie siły zaleca sie wykonywanie serii krótkotrwałych  ćwiczeń z maksymalna intensywnością.  Taki typ treningów wpływa  na zmiany zachodzące  raczej peryferyjnie tzn. w układzie mięśniowo-szkieletowym. W treningu  siłowym bardzo ważnym aspektem jest zasada odpowiedniego i stopniowego obciążenia oraz czasu na wypoczynek, czyli regenerację organizmu. Dawkowanie bodźców treningowych określa się w ten sposób, żeby każdy następny silniejszy bodziec stosowany był dopiero po adaptacji organizmu do poprzedniego słabszego bodźca.

Jeśli celem treningu jest poprawa szybkości treningi powinny składać sie z szybkich biegów wykonywanych z maksymalna prędkością.

Natomiast jeśli celem naszych treningów jest zwiększenie wytrzymałości zwierzęcia, należy zastosować długotrwale treningi z intensywnością poniżej maksymalnej. Zadaniem treningu wytrzymałościowego jest usprawnienie czynności serca i układu krążenia oraz układu oddechowego.

Prawidłowo dobrany trening ma dobroczynny wpływ na poszczególne układy organizmu zwierzęcia do najważniejszych z nich należą:

Wplyw na układ mięśniowy: 

  • wzrost masy mięśniowej 
  • wzrost liczby otwartych czynnych naczyń włosowatych, (lepsze odżywianie pracującego mięśnia), usprawnienie wydalania produktów przemiany materii,  
  • zmiany biochemiczne prowadzące do zwiększenia odporności na zmęczenie, 
  • trening szybkościowy- wzrost zawartości glikogenu, fosfokreatyny 
  • trening wytrzymałościowy- wzrost zawartości glutationu, aktywności katalazy, dehydraz. 

Wplyw aktywnosci na układ kostny powoduje: 

  • zmiane kształtu, szerokości i długości kości, a takze ich grubosci,
  • ćwiczenia warunkują w uwapnienie kości .

Korzystny wpływ ćwiczeń na aparat kostno-stawowy to: 

  • zwiększenie zakresu ruchu w stawie, utrzymuje pełne zakresy ruchu, a w przypadku ich ograniczenia mogą wpłynąć na ich zwiększenie 
  • kształtują powierzchnie stawowe 
  • zwiększają elastyczność i sprężystość torebek i więzadeł w stawach 

Regularny wysiłek powoduje w układzie krążenia:

  • wzrost pojemności minutowej serca 
  • spowolnienie tętna spoczynkowego, a także obniżenie ciśnienia krwi 
  • zmiany przystosowawcze układu krążenia do zwiększonego wysiłku fizycznego (zdolność szybkiego zwiększania pracy pod wpływem obciążenia, szybki powrót do poziomu wyjściowego po zakończeniu pracy). 

Adaptacja do wysiłku fizycznego w układzie oddechowym zwierzęcia polega na: 

  • zwolnieniu rytmu oddechowego 
  • zwiększeniu pojemności płuc 
  • wzroscie zdolnosci wykorzystania tlenu w powietrzu wdychanym 
  • zwiekszeniu siy mięśni oddechowych kształtujących klatkę piersiową.

Wysilek fizyczny w  układzie nerwowym powoduje: 

  • rozwój dodatkowych gałązek nerwowych prowadzących do włókien mięśniowych, 
  • pobudzenie ośrodkowego układu nerwowy 
  • rozwoj  pamięć ruchowej oraz szybkość i łatwość oddziaływania na bodźce zewnętrzne 
  • specjalne ćwiczenia mogą usunąć lub zmniejszyć zaburzenia równowagi i koordynacji ruchów.

 

Podsumowując; Właściwie dobrane ćwiczenia jako bodźce naturalne potrafią oddziaływać na cały organizm zwierzęcia, wpływając korzystnie na czynności wszystkich jego narządów.

Ważne jest aby trening prowadzony byl poniżej wartości krytycznej, byl odpowiednio dozowany, umiarkowany, a obciążenia wzrastały stopniowo i systematycznie. Istotnym jest aby trening ułożony był przez osobę wykwalifikowaną, mamy wtedy gwarancje iż przyniesie oczekiwany efekt i nie doprowadzi do kontuzji lub pogorszenia sie stanu zdrowia zwierzęcia.

 

Agata Rekun mgr fizjoterapii.

Założycielka gabinetu rehabilitacji zwierząt VitaVet we Wrocławiu.

22 III 13

Szkoła tresury psów "Hittdog"
Kraków ul. Na Błoniach 7, stadion "Juvenii", tel. 601-405-931
Copyright 2012 © Szkoła Tresury psów “Hittdog”
ZOBACZ NAS NA: